فيه تجلّى و ظهر ) است . شعر از مرحوم بهايى إلى كم كالبهائم أنت هائم * وفى وقت الغنائم أنت نائم ما أحسن لفظه و أمتن معناه ! « 1 » شعر بدى در برابر خوبى : اعلّمه الرماية كلّ يوم * فلمّا اشتدّ ساعده رمانى و كم علّمته علم القوافى * فلمّا قال قافية هجانى « 2 » شعر سرودهء محدّث فيض رحمه الله دربارهء مولانا المهدى ( عج ) : مردمان چشم گشودند و نديدند بجز غير * ما ببستيم دو چشم و به جمالت نگريديم لوح دل را كه در آن نقش و نگار ديگران بود * پاك شستيم و در آن صورت خوب تو كشيديم حديث جامع امير المؤمنين عليه السلام فرمود : أخلِص للَّهِ عِلْمَكَ وَ عَمَلَك ، وحُبَّك و بُغْضَك ، وأَخْذَك و تَرْكَك ، و كلامَك و صَمْتَك « 3 » .

--> ( 1 ) . تا به كى همچون چارپايان ، بىخردى و در وقت تقسيم غنايم ، در خوابى و غفلت ؟ ! چه شعر شيوا و چه با محتوا ! ( 2 ) . هر روز به دو تيراندازى مىآموزانم ؛ امّا وقتى دستش ستبر و قوى گشت ، تير سوى من مىاندازد ! چقدر دانش قافيه و اوزان شعر به دو آموختم ، امّا وقتى قافيه‌اى سرود ، مرا هجو كرد ! ( 3 ) . اميرمؤمنان عليه السلام فرمود : علم و عمل ، دوستى و دشمنى ، گرفتن و نگرفتن ، سخن گفتن و نگفتنت را براى خدا خالص گردان ( عيون الحكم و المواعظ ، ص 82 ) .